Samee's blog

Badminton - The Final Chapter - The End Game. So, the eagerly awaited grand finale team event had finally arrived. It was a two-day extravaganza with close to 100 participants. Teams went by various quirky names like Mayavi, Kalan, Kuttusan, Marutha, and Kodumkattu what not, with everyone trying to prove their might on WhatsApp groups. Most of it was just hollow bragging, though. Our team was "God's Own Feathers." Everyone played really well. One person couldn't play due to an injury, but they showed up to watch and cheer for all the matches. Victory lies in encouragement; what is a game or a victory without anyone to clap? Since it was a family event, wives, husbands, elders, and mothers kept praying—some shouting out loud cheers. True to tradition, some folks arrived solely to eat banana fritters, juice, and rolls. I suspect I even spotted a few prominent figures from the association among them! Then there were those who, figuring that if they couldn't win, no o...

 ബാഡ്മിൻ്റൺ - അവസാന ഭാഗം - കലാശ കൊട്ട്. അങ്ങനെ കാത്തു ഇരുന്ന കലാശ കൊട്ട് ടീം ഇവൻ്റ് വന്നെത്തി. 2 ദിവസത്തെ മാമാങ്കം ആണ് ,100 പേരിന് അടുത്ത് ഉണ്ട്. പല പല പേരുകളിൽ ഉള്ള ടീമുകൾ. മായാവി എന്നും കാലൻ  എന്നും .കുട്ടൂസനും മറുതയും കൊടും.കാറ്റും എന്നൊക്കെ ഉള്ള എല്ലാ പേരും ഇട്ടു വാട്‌സ്ഗ്രൂപ്പ് കളിൽ എല്ലാവരും ശക്തി തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. മിക്കവാറും ഏറു പടക്കങ്ങൾ ആയിരുന്നു. നമ്മുടെ ടീം ദൈവത്തിൻ്റെ സ്വന്തം.തൂവലുകൾ. എല്ലാവരും നല്ല പോലെ കളിക്കുന്നവർ ആയിരുന്നു. ഒരാൾക്ക് പരിക്ക് കാരണം കളിക്കാൻ പറ്റിയി ല്ല  പക്ഷേ എല്ലാ കളികളും കണ്ട് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ വന്നിരുന്നു.  പ്രോത്സാഹനത്തിൽ ആണ് വിജയം. ആരും കൈ അടിക്കാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ എന്തു കളി എന്തു ജയം.  ഫാമിലി പരിപാടി ആയത് കൊണ്ട് ഭാര്യമാരും ഭർത്താക്കന്മാരും അച്ചന്മാരും. അമ്മമാരും പ്രാർഥിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ചിലവർ ഉച്ചത്തിൽ.ജയ് വിളിച്ചു. പതിവ് പോലെ ചിലർ പഴം.പൊരി  യും.ജ്യൂസും റോളും കഴിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം എത്തി. അതിൽ.കുറച്ച് അസോസിയേഷനിലെ പ്രമുഖരെയും കണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം..പിന്നെ കുറേ പേര് നമ്മൾ ജയിച്ചില്ലെങ്കിൽ മറ്റുള്ളവരും ജയ...

 This is a story of manifestation. We lived on a hillside. Being the son of a government official and living in a remote village, expenses were minimal—water, electricity, and fresh air were all free. Plus, we used to get the worst old items from the society stores. There was no connection to the cities; everyone lived in a spirit of good cooperation, in a village that experienced landslides every single year. There was a club there. It originally started as a place for officers to play cards, but soon it had a continuous football ground, a table tennis court, and an indoor badminton court. Since my father had a fair bit of sportsmanship, he never scolded me for going out to play. Everyone used to go for table tennis. My father used to tease it by calling it "egg game" (may be tt balls looks like egg). If you played well there, you could make it straight to the state level, and you would even get 30 bonus marks on your board exams. However, I wasn't interested in that. Co...

 So, stepping out to start another battle on a Sunday—a fun activity with three people in total: Triples Badminton. As usual, my better half asked, are you going to play for an hour and returning home or this excursion will last until night?A woman without any sportsmanship! I deserve this for writing about her on my blog. Never mind, when I get the trophy, I can take it to her and change her mood. There is plenty of skill and talent in my hands and feet, after all. I foolishly thought I could win by teaming up with some youngsters, and there it is: let's just say idea got crashed and burned completely. To console myself, I kept repeating the score 23–21 every now and then. That wasn't really a loss. Even people I met on the way sneered, adding fuel to the fire by saying, "Aren't your stomach and heart full now after eating banana fritters, even if your heart isn't?" What time on earth was I thinking when I decided to write a blog? When will I ever learn? Even...

 ഇത് ഒരു സാക്ഷാത്കാര ത്തിൻ്റെ കഥ ആണ്.  നമ്മൾ നിൽക്കുന്നത് ഒരു മലഞ്ചെരുവിൽ. ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ്റെ മകൻ. മലഞ്ചെരുവും കുഗ്രാമവും ഒക്കെ ആയതു കൊണ്ട് ഒന്നിനും അധികം ചിലവ് ഇല്ല..വെള്ളം വെളിച്ചം ശുദ്ധ വായു എല്ലാം   സൗജന്യം  പിന്നെ സൊസൈറ്റി യില് നിന്ന് കിട്ടുന്ന പൂത്ത സാധനങ്ങൾ. നഗരങ്ങളുമായി ഒരു ബന്ധവും ഇല്ല. എല്ലാവരും നല്ല സഹകരണത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന നാട്ടുകാരും എല്ലാ കൊല്ലവും ഉരുൾ പൊട്ടലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു നാട്. അവിടെ ഒരു ക്ലബ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓഫീസർ മാർക്ക് ചീട്ട് കളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണ്..പക്ഷേ അടുപ്പിച്ചു ഫുട്ബോൾ ഗ്രൗണ്ട് ടേബിൾ ടെന്നീസ് കോർട്ട് ഇൻഡോർ ബാഡ്മിൻ്റൺ കോർട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. അച്ചന് അത്യാവശ്യം സ്പോർട്സ്മാൻ സ്പിരിറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് കളിക്കാൻ പോയതിന് ചീത്ത ഒന്നും പറയാറ് ഇല്ല. എല്ലാവരും ടേബിൾ ടെന്നീസ് ആയിരുന്നു പോയിരുന്നത്..അഛൻ മുട്ട കളി എന്നാണ് പറഞ്ഞു കളിയാക്കിയിരുന്നത്.അവിടുന്നു കളിച്ചാൽ നേരെ സ്റ്റേറ്റ് ആണ്..പിന്നെ ബോർഡിൽ 30 മാർക്കും കിട്ടും. പക്ഷേ എനിക്ക് അതിനോട് താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പൊ പറഞ്ഞു വന്നത് ബാഡ്മിൻ്റൺ. അഛൻ ആണ് ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ച...

Badminton Tournament. As always, it was full of Drama (opposing views/bickering). Defeat, humiliation, and then the inevitable phase: justification. Because it happens only once a year, everyone was in a festive mood, just like me. A bunch of "young Turks" who considered themselves champions-in-the-making thought they could easily grab the trophy by teaming up, analyzing everyone else’s strengths and weaknesses, and masterminding a quick win. A bit of buildup... Thinking "let’s show them," I even wore a sleeveless jersey. I hoped the non-existent muscles would at least intimidate the opponents—but nothing happened. We were crushed from all eight sides. In the blink of an eye, it was game over. Then came the post-mortem analysis. We were at 19-19—how did we lose? Was it the pressure? Or was it just our own poor play? Well, you reap what you sow. Across the net, the "great warriors" were leaping and smashing away. To add to the flair, the Morning Group showe...

 അങ്ങനെ ഞായർ ആയിട്ട് മറ്റൊരു അങ്കം കുറിക്കാൻ ഇറങ്ങി.  3 പേര് കൂടി ഉള്ള ഒരു കലാപരിപാടി. ട്രിപ്പിൾസ് ബാഡ്മിൻ്റൺ. പതിവ് പോലെ സഹ ധർമ്മിണി ചോദിച്ചു എല്ലാരും ഒരു മണിക്കൂർ കളിക്കൂർ കളിച്ചു വീട്ടിൽ എത്തും..ഇത് വീട്ടിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിയാൽ രാത്രി ആയേ എത്തു..സ്പോർട്സ്മാൻ സ്പിരിറ്റ് ഇല്ലാത്തവൾ....ഇവളെ കുറിച്ച് ബ്ലോഗിൽ എഴുതിയ എനിക്ക് ഇത് തന്നെ കിട്ടണം. സാരമില്ല കപ്പ് കിട്ടുമ്പോൾ കൊണ്ട് പോയി കൊടുത്തു സങ്കടം മാറ്റാം..ഇഷ്ടം പോലെ സ്കിൽ ടാലൻ്റ് കൈയിലും കാലിലും ഉണ്ടല്ലോ. കുറച്ച് ചെറുപ്പം പിള്ളേരെ കൂട്ട് പിടിച്ചു ജയിക്കുമെന്ന് വ്യാമോഹിച്ചു, ദാ കിടക്കുന്നു. എട്ട് നിലയിൽ പൊട്ടി എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞാല് മതിയല്ലോ. ആശ്വാസത്തിന് ഇടക്കിടക്ക് 23-21 എന്ന സ്കോർ പറഞൂ ഇരുന്നു.  അത് ഒരു തോൽവി  അല്ലല്ലോ. വഴിയിൽ കണ്ടവർ വരെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളി പഴം പൊരി കഴിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് ഇപ്പൊ വയറ് നിറഞ്ഞില്ലേ മനസ്സ് നിറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എന്നും പറഞ്ഞു എരി തീയിൽ എണ്ണയും ഒഴിച്ചു. ഏത് നേരത്ത് ആണാവോ ബ്ലോഗ് എഴുതാൻ തോന്നിയത്. എന്ന് നന്നാകും ഞാൻ. കൊച്ചു കുട്ടികൾ വരെ പറഞ്ഞു തോറ്റു പോയത് അല്ലെ എണിറ്റു പൊയ് കൂടെ എന്ന്. മോണസ്റ്...

അംഗ രാജ്യത്തെ ഭീഷഗുരന്മാർ. അപ്പൊ കഥ കടക്കുന്നത് ഒരു ആതുരാലയ ത്തിൽ ആണ്. ആളെ തൂക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഭീഷ ഗുര കഴിവിൻ്റെ പരമാവതി ശ്രമിച്ചു, ആൾ മിണ്ടുന്നില്ല. അപ്പോളേക്കും ശ്വാസ കോശത്തിൽ വരെ വെള്ളം.കേറിയിരുന്നു. ആ ധീര വനിത കുഴൽ ഇട്ടു വെള്ളം എല്ലാം വലിച്ചെടുത്തു. അങ്ങനെ ആണ് ഞാൻ ഈ  ഭൂലോകത്തേക്ക്  കരഞ്ഞ് കൊണ്ട് പ്രവേശിക്കുന്നത്. പറഞ്ഞു കേട്ട കഥയാണ്.  ഒരു പാട് ഭീഷഗുരന്മാർ ഒക്കെ ചേർന്നു അല്ലെ നമ്മളെയും നമ്മുടെ വേണ്ടപ്പെട്ടവരെയും ഒക്കെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ച് കൊണ്ട് വരുന്നത്. മോന് ഇത് പോലെ കടുത്ത ജലദോഷം,  പനി ചുമ മാറുന്നില്ല..നമ്മുടെ അടുത്ത വീട്ടിലെ ആ മഹാ ഭീഷഗുരൻ അത്   എന്ത് ആണെന്ന് കണ്ട്  പിടിച്ചു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് അത് മാറ്റി എടുത്തു. തീ തിന്ന ദിവസങ്ങൾ.ആയിരുന്നു. ഇതുപോലെ സഹ ധർമ്മിണിയുടെ ലാസിക് ചെയ്തിരുന്നു. ഒരു മലയാളി ഭീഷ ഗുര. അവർ പറഞ്ഞു ഒന്നും.പേടിക്കേണ്ട. ഞങൾ ചെന്നപ്പോൾ യുവാക്കളുടെ ഒരു ഘോഷ യാത്ര ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിൽ..പുറത്ത് നിന്ന് കാണാം..ഒരു ഒളി മറയും ഒന്നും.ഇല്ല. 5 മിനുട്ടിൽ ആണ് ആ വിദഗ്ധ എല്ലാവരെയും വെളിച്ചത്തിൻ്റെ ലോകത്ത...

 രംഗം വി എം എ ബാഡ്മിൻ്റൺ ടൂർണമെൻ്റ്. സീൻ പതിവ് പോലെ കോൺട്രാ. തോൽവി അപമാനം ന്യായീകരണം. കൊല്ലത്തിൽ ഒരിക്കൽ ആയതു കൊണ്ട് എന്നെ പോലെ എല്ലാവരും ഭയങ്കര ഉത്സവത്തിൽ.. പാർട്ണർ ആയി കളിച്ചു മറ്റുള്ളവരുടെ നെഗറ്റീവും പോസിറ്റീവും മനസ്സിലാക്കി ചുളുവിൽ കപ്പ് അടിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു യുവ തുർക്കി കൾ എന്ന് സ്വയം കരുതുന്ന കുറെ മഹാന്മാർ. കുറച്ച് ബിൽഡ് അപ്പ്  ആകട്ട് യ് എന്ന് കരുതി സ്ലീവ് ലെസ്സ് ഒക്കെ ഇട്ടു പോയി..ഇല്ലാത്ത മസ്സിൽ കണ്ടെങ്കിലും എതിരാളികൾ ഒന്ന് പതറണ്ടേ , ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. എട്ട് നിലയിൽ.പൊട്ടി. കണ്ണടച്ച് തുറക്കുമ്പോള് ഔട്ട് ആയി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പിന്നെ അവലോകനം ആയി..19 -19  ആയിരുന്നു എങ്ങനെ തോറ്റ. പ്രഷർ ആണോ. കൈയിൽ ഇരിപ്പ് അല്ലാതെ എന്തു പറയാൻ. വിധിച്ചത് അല്ലെ കൊയ്യു. അപ്പുറത്ത് മഹാരഥന്മാർ ചാടി ചാടി സ്മാഷ് കൾ അടിച്ചു കൂട്ടുന്നു. ഓളം കൂട്ടാൻ ആയി ഇത്തവണ മോണിംഗ് ഗ്രൂപ്പ് ഓറഞ്ച് ടി ഷർട്ട് ഒക്കെ ഇട്ടു ആണ് ഇറങ്ങിയത്.. കളറിൻ്റെ ഗുണം കൊണ്ട് ആണോ എന്തോ എല്ലാവരും നല്ല വൃത്തി ആയി തോറ്റു. രാത്രി ആയപ്പോളേക്കും ഓറഞ്ച് കളർ എല്ലാം ഡാർക്ക് ആയി.  പതിയെ ഓറഞ്ച് കളറുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി....